انگار از آن زمان که مه نشسته بر روی شیشه را پاک کردم ، نور اتاق کمتر شد ..

برای نگه داشتن خودم از سرما هر کاری می کردم ، چیزی نبود خودم رو گرم کنم ، بهترین راه این بود ..

پنکه را روشن می کردم و چند دقیقه ای تحمل می کردم تا بدنم کمی سردتر شود و وقتی خاموشش می کردم ، کمی گرم تر می شدم ..

می دانستم اگر می خواستم اینگونه ادامه بدم ، زیاد طاقت نمی آوردم .. ناچارا خودم را در آغوش می گرفتم تا از شدت سرما کم شود .. صدای خنده های مردی از بین باد نزدیک می شد .

مردی وحشت زده که گویی سرما تنش را آتش می کشاند ، حس مدهوشی داشتم و شاید تا مرز بی جانی می رفتم و بر می گشتم .. آری بر می گشتم

آنجایی که چشمانم را بار دیگر باز می کردم و به عکست خیره می ماندم .. من تنها نبودم .

نمی تونستم عکست را از خود جدا کنم .. خواسته یا ناخواسته .

به دستان یخ زده ام چسبیده بود و من تنها نماندم تا آن لحظه ای که باز به من ملحق شدی و از نو بر من تابیدی .

آن شب ، شب سرما بود ، که به نام من و تو رقم خورد .